وفا تا از حلاوت نگسلاند ربط چسبانم

حذر از سیر صحرایی که راه خانه بربندد

به بزم عشق پر بی جرات تمهید زنهارم

مگر اشکی چو مژگان بر سرانگشتم جگر بندد

حضور بوریا یارب به پهلویم شکر بندد

ز بس وارستگی می جوشد از بنیاد من بیدل

پرنگ ، الفت نگیرد نقش من نقاش گر بندد