سراپایم عرق آیینه دیدار می بندد

ز چاک سینه بی روی تو هرجا می کشم آهی

سحر شور قیامت بر سرم دستار می بندد

مگر شرم خیالت نقش بر آبی تواند زد

بساط عبرت این انجمن آیینه ای دارد

که تا مژگان بهم آورده ای زنگار می بندد

نمی دانم به یاد او چسان از خود برون آیم