بساط عبرت این انجمن آیینه ای دارد

سحر شور قیامت بر سرم دستار می بندد

مگر شرم خیالت نقش بر آبی تواند زد

سراپایم عرق آیینه دیدار می بندد

که تا مژگان بهم آورده ای زنگار می بندد

نمی دانم به یاد او چسان از خود برون آیم

دل سنگین به دوش ناله ام کهسار می بندد