که تا مژگان بهم آورده ای زنگار می بندد

مگر شرم خیالت نقش بر آبی تواند زد

سراپایم عرق آیینه دیدار می بندد

بساط عبرت این انجمن آیینه ای دارد

نمی دانم به یاد او چسان از خود برون آیم

دل سنگین به دوش ناله ام کهسار می بندد

در آن محفل که من حیرت کمین جلوه اویم