دل سنگین به دوش ناله ام کهسار می بندد

بساط عبرت این انجمن آیینه ای دارد

که تا مژگان بهم آورده ای زنگار می بندد

نمی دانم به یاد او چسان از خود برون آیم

در آن محفل که من حیرت کمین جلوه اویم

فروغ شمع هم آیینه بر دیوار می بندد

به رعنایی چو شمع ازآفت شهرت مباش ایمن