در جوی دم تیغت شیرینی آبی هست

باید که به رنگ شمع از رفتن سر خندد

در کارگه خوبی یارب چه نزاکتهاست

صدکوه به خود بالد تا موی کمر خندد

کز جوش حلاوتها زخمش به شکر خندد

سامان طرب سهل است زین نقش که ما داریم

صبح از دو نفس فرصت بر خود چقدر خندد