یک جبهه تسلیمم صدگل به سپر خندد

از چرخ کمان پیکر با وهم تسلی شو

کم نیست از این خانه یک حلقه در خندد

آنجا که ز هم ریزد چار آینه امکان

از خجلت بیدردی داغ است سراپایم

مژگان به عرق گیرم تا دیده تر خندد

بی جلوه او بید ل زین باغ چه گل چیند