که زندگی دو نفس بیشتر نپاید و خندد

درین زیانکده چندان کف فسوس نسایی

که جوش آبله آیینه ات نماید و خندد

شرار کاغذ و آمال ماست توام غفلت

حذر ز صحبت آنکس که بی تامل معنی

به هر حدیث که گو یی ز جا درآید و خندد

خطاست چشم گشودن به روی باخته شرمی