دل گرفته بید ل نیافت جای شکفتن

کمین گر است که کس آینه زداید و خندد

درتن جنونکده این است ناگزیر طبایع

که نالد و تپد و گرید و سراید و خندد

مگر چو صبح ازین خاکدان برآید و خندد