دربن صحرا ز پا افتادن ایجاد عصا دارد

تصور جوهر اکاهی قدرت کجا دارد

بهار فضل آن سوی تعقل رنگها دارد

نهال آید برون تخمی که افشانند بر خاکش

ندید از آبله ریگ روان منع جنون تازی

به نومیدی زپا منشین که هر وامانده پا دارد

به گردون می برد نظاره را واماندن مژگان