نگردد سابه بال هما دام فریب من

که زیر سنگ دست از سایه برگ حنا دارد

اگر در عرض خویش آیینه ام عاریست معذورم

که عمری شد خیال او مرا از من جدا دارد

هنوزم استخوان جوهر ز نقش بوریا دارد

به رنگ سایه ام عبرت نمای چشم مغروران

مرا هر کس که می بیند نگاهی زیر پا دارد