چو برگ گل کز آسیب نسیمی رنگ می بازد

ز اوراق کتاب رنگ گل جزوی به سر دارد

چه مکان است کیرد بهرای شوق از خط خوبان

نگاه بوالهوس از سرمه هم خاکی به سردارد

تن نازک مزاج او ز بوی گل خطر دارد

توان از نرمی دل محرم درد جهان گشتن

که طبع مومیایی از شکستنها خبر دارد