که تیغ شعله در خاکستر امید سپر دارد

توان از نرمی دل محرم درد جهان گشتن

که طبع مومیایی از شکستنها خبر دارد

بغیر از خاک گردیدن پناهی نیست ظالم را

مباد از صحبت آیینه ناگه منفعل گردی

که آن گستاخ روی سنگدل دامان تر دارد

شدم خاک و ز وحشت بر نمی آید غبار من