ابر هرجا تنک افتاد تقاطر دارد

ز شکست است رک گردن امواج بلند

عاجزی هم چقدر ناز و تکبر دارد

قلت مایه عرق می کشد از طبع کریم

خودگدازست شراری که به جایی نرسد

ناله در بی اثری سخت تاثر دارد

محو گردیدن ما آنهمه ناموزون نیست