ز صبح این چمن آگاه نیست غره جاه

دلی که صاف شد آیینه در نظر دارد

نریخت دیده سرشکی که من قدح نزدم

گداز دل چقدر ناز شیشه گر دارد

گشاد بال همان خنده ای دگر دارد

به نقش پا چه رسد بیدل از نوازش چرخ

به باد می دهدم گر ز خاک بردارد