نمی باشد تهی از نشئه هرکس جام بردارد

کسی از التفات چشم خوبان کام بردارد

که بر هر استخوان صد زخم چون بادام بردارد

به قدر زخم چون گل شوخیی انداز مستی کن

به طوف دامنت کم نیست از سعی غبار من

اگر خود را بجای جامه احرام بردارد

عتابش باورم ناید که آن لعل حیا پرورد