تبسم برنمی دارد چسان دشنام بردارد

به طوف دامنت کم نیست از سعی غبار من

اگر خود را بجای جامه احرام بردارد

عتابش باورم ناید که آن لعل حیا پرورد

جهان بی جلوه مدهوش است هم درپرده توفان کن

که می ترسم تحیر گردش از ایام بردارد

نظر از سیر هستی بستن است آخر، خوشا چشمی