جهان بی جلوه مدهوش است هم درپرده توفان کن

اگر خود را بجای جامه احرام بردارد

عتابش باورم ناید که آن لعل حیا پرورد

تبسم برنمی دارد چسان دشنام بردارد

که می ترسم تحیر گردش از ایام بردارد

نظر از سیر هستی بستن است آخر، خوشا چشمی

که از آغاز با خود نسخه انجام بردارد