به نومیدی چمن سیر نگارستان افسوسم

مه تابان حضور شب در آغوش کلف دارد

قضا بر سجده ما بست اوج نشئه عزت

طلسم آبروی خاک در پستی شرف دارد

حنا داغ ست از رنگی که سودنهای کف دارد

به این عجزی که می بینم شکوه جراتت بیدل

اگر مژگان توانی واکنی فتح دو صف دارد