تپشهایی که دارد بحر، گوهر هم همان دارد

سحر آه و گلستان نکهت و بلبل فغان دارد

جهانی سوی بیرنگی ز حسرت کاروان دارد

تامل گر کنی هر کس به رنگی رفته است از خود

نپنداری عبث بر دامن هر ذره می پیچم

جهان را گرد مجنون محمل لیلی گمان دارد

دبستان ادب را آن نزاکت فهم اسرارم