که تیغش از دل فرهاد من سنگ فسان دارد

چو شمع کشته کز خاکستر خود می کند بالین

خموشی های آهم داغ در زیر زبان دارد

چرا زین آرزو برخود نبالد بیستون غم

نی ام آگه ز حس قاتل اما اینقدر دانم

که در هر قطره خونم چشم حیران آشیان دارد

به فتراک خیالی چون سحر گرد نفس دارم