جرس عمری ست چون گل محمل این کاروان دارد

به پستی وانماند هر که از دردی نشان دارد

سحر از چاکهای دل به گردون نردبان دارد

به دوش الرحیلی بار حسرت می کشد عالم

بجز وحشت نمی بالد ز اجزای جهان گردی

چمن از برگ برگ خویش دامن بر میان دارد

به ذوق عافیت خون خورردنت کار است معذوری