مکن با چشم تر سودا اگر محو تماشایی

چمن از برگ برگ خویش دامن بر میان دارد

به ذوق عافیت خون خورردنت کار است معذوری

در اینجا گر همه مغز است درد استخوان دارد

بهار حیرت آیینه در شبنم خزان دارد

سخن باشد دلیل زندگی روشن خیالان را

غم مردن ندارد شعله ما تا زبان دارد