نی بوربای درونش همه جا شکر ندارد

غم انتظار سایل به مزاج فصل بار است

لب احتیاج مگشاکه کریم در ندارد

به حلاوت قناعت نرسید طبع منعم

ز غم قیامت شمع ته خاک هم امان نیست

تو که سوختی طرب کن شب ما سحر ندارد

ز عیان چه بهره بردم که خیال هم توان پخت