شب رفت و سحر شد به چه افسانه توان ساخت

غیر از سر خویش آبله دستار ندارد

چون لاله دو روزی به همین داغ بسازید

گل در چمن رنگ وفا بار ندارد

فرصت نفس ساخته بسیار ندارد

بیدل به عیوب خود اگر کم رسی اولی ست

زان آینه بگریز که زنگار ندارد