مزرع ما جز خود آبیار ندارد

عبرت و سیر سواد نسخه هستی

نقش دگر لوح این مزار ندارد

شوخی نشو و نمای شمع گدازست

کینه به سیلاب ده زنرمی طینت

سنگ چو شد مومیا شرار ندارد

هرچه توان دید مفت چشم تماشاست