که هرکه را جگری داده اند آه ندارد

دماغ نشئه فقر آرزوی جاه ندارد

سر برهنه ما دردی ازکلاه ندارد

قسم به جوهر بی ربطی نیاز و تعین

ز باد دستی آن زلف تابدار کبابم

که گر همه دلش افتد به کف نگاه ندارد

حقیقت تو مجازاست دل به وهم مفرسا