که غیر شیشه پری هیچ دستگاه ندارد

ز باد دستی آن زلف تابدار کبابم

که گر همه دلش افتد به کف نگاه ندارد

حقیقت تو مجازاست دل به وهم مفرسا

نفس به جاده طرازی اگر فضول نیفتد

سراسر دو جهان منزل است ، راه ندارد

چو چشم از مژه غافل مشو که هیچ کس این جا