یک ربشه بجز سرو خرامنده ندارد

زین گردش رنگی که جبین ساز تماشاست

آن یست که صد جامه زببنده ندارد

معشوق مزاجی ست که این باغ تجدد

جمعیت دل خواه چه دنیا و چه عقبا

موج گهر اجزا ی پراکنده ندارد

بیدل سخن این است تامل کن و تن زن