بلند کرده دماغ خیال خیره سریها

بهار صبح نفس زین دودم بقا که ندارد

به کارگاه فضولی چه خنده ها که ندارد

هزار بام تعین به یک هواکه ندارد

ز دستگاه تو و من درین قلمرو عبرت

به ما چه می رسد آخر برای ما که ندارد