ابا جوشن و تیغ و ترگ گوان

چو شب تیره شد گردیه برنشست

چو گردی سرافراز و گرزی بدست

برافگند پر مایه بر گستوان

همی راند چون باد لشکر به راه

به رخشنده روز و شبان سیاه