غبار شیشه ز مردم نهفته است پری را

چه بست وهم به دامان قاتلی که ندارد

در این رباط کهن خواب ناز برده جهان را

به زبر سایه دیوار مایلی که ندارد

مپوش چشم ز لیلی به محملی که ندارد

هزار آینه بر سنگ زد غرور تعین

جهان به خود طرف است از مقابلی که ندارد