مپوش چشم ز لیلی به محملی که ندارد

در این رباط کهن خواب ناز برده جهان را

به زبر سایه دیوار مایلی که ندارد

غبار شیشه ز مردم نهفته است پری را

هزار آینه بر سنگ زد غرور تعین

جهان به خود طرف است از مقابلی که ندارد

نفس گداخت دویدن، به باد رفت نپیدن