غم محبت و داغ وفا ورنج تمنا

خیال پا نکشید آخر از گلی که ندارد

به جز جنون چه فروزد چراغ فطرت انسان

به خلوتی که ندیده است و محفلی که ندارد

چها نمی کشد این بیدل از دلی که ندارد