هزار قافله پا درگل است و می رود از خود

غبار ما به جز این پر شکستنی که ندارد

کجا رود به امید نشستنی که ندارد

به فرصت و نفس بار بستنی که ندارد

چه زخمهاکه نچیده ست دل به فرقت یاران

ز ناخن المی سینه خستنی که ندارد