ندیدم فارغ از وحشت اگر خواری وگر عزت

که در هر غنچه توفان پریشانی کمین دارد

نفس تا در جگر باقی ست از آفت نی ام ایمن

که چون نی استخوانم چشم بد در آستین دارد

ز در تا بام این ویرانه یکسر حکم زین دارد

گره در طبع نی هرچند افزون ناله رعناتر

کمند ما رسایی در خور سامان چین دارد