در ساغر و مینای تهی ناله شراب است

کو لب که توان گفت ز جانان گله دارد

ای بیخبر، ازکم خردان شکوه چه لازم

آدم نبود آنکه ز حیوان گله دارد

مفلس همه از عالم سامان گله دارد

آیینه ما لذت دیدار نفهمید

مشتاق تو از دیده حیران گله دارد