نگه در لغزش مژگان ره خوابیده ای دارد

خزان فرسا مباد اندیشه اهل وفا یارب

که این گلزار رنگ گرد دل گردیده ای دارد

ز عالم چشم اگر بستی به منزلگاه راحت رو

چو موج گوهر از من یک تپش جرات نمی بالد

جنون ناتوانان شور آرامیده ای دارد

رضای دوست می جویم طریق سجده می پویم