خود را چه قدر آینه با زنگ برآرد

نقشم کسی از سعی چه فرهنگ برآرد

نقاش مگر از صدفش رنگ برآرد

عمری ست که با کلفت دل می روم از خویش

صد شام ابد طی شد و صد صبح ازل رفت

تا یاس زخویشم دو سه فرسنگ برآرد

پهلو خور هنگامه صحبت نتوان زیست