در رهن خلشهای نفس فرصت هستی است

تا یاس زخویشم دو سه فرسنگ برآرد

پهلو خور هنگامه صحبت نتوان زیست

زبن انجمنم کاش دل تنک برآرد

تیرتوکس از دل به چه آهنگ برآرد

تفریح دماغ تو و من درخور وهم است

زبن نسخه محال است کسی بنگ برآرد