به لغزش اشک کاش خود را چو شمع از این انجمن برآرد

ز پهلوی جذبه محبت قوی ست امید ناتوانان

سزد که چون اشک دلو ما هم ز چاه غم بی رسن برآرد

دل ستمدیده عمرها شد ندارد از سوختن رهایی

ز خاکسار وفا نبالد غبار هنگامه تعین

دلیل صبح قیامت است این که مرد سر از کفن برآرد

به این سر و برگ مغتنم گیر ترک اندیشه فضولی