ز خاکسار وفا نبالد غبار هنگامه تعین

سزد که چون اشک دلو ما هم ز چاه غم بی رسن برآرد

دل ستمدیده عمرها شد ندارد از سوختن رهایی

به لغزش اشک کاش خود را چو شمع از این انجمن برآرد

دلیل صبح قیامت است این که مرد سر از کفن برآرد

به این سر و برگ مغتنم گیر ترک اندیشه فضولی

مباد چون بخیه خودنمایی سرت ز دلق کهن برآرد