دلیل صبح قیامت است این که مرد سر از کفن برآرد

دل ستمدیده عمرها شد ندارد از سوختن رهایی

به لغزش اشک کاش خود را چو شمع از این انجمن برآرد

ز خاکسار وفا نبالد غبار هنگامه تعین

به این سر و برگ مغتنم گیر ترک اندیشه فضولی

مباد چون بخیه خودنمایی سرت ز دلق کهن برآرد

تجرد اضطرار رنگی ندارد از اعتبار همت