به این سر و برگ مغتنم گیر ترک اندیشه فضولی

به لغزش اشک کاش خود را چو شمع از این انجمن برآرد

ز خاکسار وفا نبالد غبار هنگامه تعین

دلیل صبح قیامت است این که مرد سر از کفن برآرد

مباد چون بخیه خودنمایی سرت ز دلق کهن برآرد

تجرد اضطرار رنگی ندارد از اعتبار همت

چه حیرت است اینکه حیز خود را ز جرگه مرد و زن برآرد