قدم .به آهنگ کین فشردن ز عافیت نیست صرفه بردن

مباد چون بخیه خودنمایی سرت ز دلق کهن برآرد

تجرد اضطرار رنگی ندارد از اعتبار همت

چه حیرت است اینکه حیز خود را ز جرگه مرد و زن برآرد

تفنگ قالب تهی نماید دمی که دود از دهن برآرد

دماغ اهل صفا نچیند بساط انداز خودستایی

سحر محال است اگر نفس را به دستگاه سخن برآرد