کجاست عریانیی که ما را ز خجلت پیرهن برآرد

دماغ اهل صفا نچیند بساط انداز خودستایی

سحر محال است اگر نفس را به دستگاه سخن برآرد

غبار اسباب چند پوشد صفای آیینه تجرد

به آن صفا بیخته ست رنگم که مانی کارگاه فطرت

قلم به آیینه پاک سازد دمی که تصویر من برآرد

نفس به صد یاس می گدازم دگر ز حالم مپرس بیدل