چو شمع رحم است بر اسیری که مرگش از سوختن برآرد

به آن صفا بیخته ست رنگم که مانی کارگاه فطرت

قلم به آیینه پاک سازد دمی که تصویر من برآرد

نفس به صد یاس می گدازم دگر ز حالم مپرس بیدل