که افسردن ز پروازم پر افشانتر برون آرد

فنا هم مایه هستی ست ازآفت مباش ایمن

که چون بگذشتی از مردن قیامت سر برون آرد

به نو میدی در این گلشن چو رنگ امید آن دارم

ز جوش بیخودی صاف است درد آرزوی دل

خوشا آیینه ای کز خویش روشنگر برون آرد

غباری از خطش راه نظر می زد، ندانستم