که این شمع از پر پروانه ها دفتر برون آرد

ز جوش بیخودی صاف است درد آرزوی دل

خوشا آیینه ای کز خویش روشنگر برون آرد

غباری از خطش راه نظر می زد، ندانستم

که می دانست پیش از دور خط ، اعجاز حسن او

که از لعل ترش موج زمرد سر برون آرد

به گلشن گر بگویم وصف لعل میفروش او