که فیض جلوه یک اشکم نگه پرور برون آرد

من و حسنی که هرجا یادش از دل سر برون آرد

به دوش هرمژه صد شمع چشم تر برون آرد

کمینگاه دو عالم حسرتم امید آن دارم

زگرمیهای لعلش گر دل دریا خبرگردد

حباب آسا به لب تبخاله ازگوهر برون آرد

به صحرای قیامت قامتش گر فتنه انگیزد